Taxatierapporten en de vorkclausule

De vorkclausule (ofwel “single loss limit”) is een verzekeringsvorm die ertoe dient om bij gebouwen die niet meer op dezelfde wijze herbouwd mogen of kunnen worden te verzekeren. Er valt dan te denken aan een kerkgebouw, een klooster en een oude fabriek.

Bij een vorkclausule worden 2 bedragen vastgesteld en in het rapport opgenomen:

  1. De herbouwaarde (of op dezelfde locatie herbouwen met dezelfde materialen);
  2. de vork.

De vork wordt nu gedefinieerd als het bedrag dat nodig is om op dezelfde locatie een pand te bouwen dat dezelfde functionaliteit heeft als het pand dat nu in gebruik is. De premie die wordt betaald is het gemiddelde van de twee vastgestelde bedragen: de herbouwwaarde en de vork. Dit is een voordeel voor degene die de premie betaalt. Wel is het belangrijk om je te realiseren dat bij schade maximaal het vorkbedrag wordt uitgekeerd (dat is dus het begrip “single loss limit”). Bij een deelschade kunnen er dan problemen ontstaan, omdat de deelschade hoger kan uitvallen dan de vork. Duidelijk is dus dat het verschil in premie groot genoeg moet zijn om het risico bij een deelschade te verantwoorden. Dus het voordeel van de lagere premie dankzij de vork moet groot genoeg zijn om als buffer te kunnen dienen voor eventueel hogere uitvallende schadekosten.

VOORBEELD

Een advocatenkantoor is gehuisvest in een oud klooster. Als dat klooster afbrandt wil het advocatenkantoor een kantoor hebben voor 35 medewerkers, een archief, ontvangsthal, toiletten, kantine en 5 spreekkamers. De taxateur rekent nu uit wat deze nieuwe optie gaat kosten om te bouwen en dat is de vork.

Let op: bij monumenten, beschermd dorpsgezicht etc is er vrijwel altijd een herstelplicht. Dat betekent dat een vork daar niet aan de orde is: bij schade moet immers het oude pand hersteld worden.